Mayıs14
Yalnızlıkla boğuşurken melankolinin kollarında buldum kendimi. Rüyalarıma bile sinmezdi bilincimin en altındaki düşler. Bu katmanlılık da neyin nesiydi böyle, her şey üç katlı Halley gibi miydi yoksa katmanlaşmaya eğilimli sınırları çizilmemiş kokteyl bardağının santimleri gibi miydi, alkol mü dipteydi süt mü, başlarken mi yanardı geniz bitirirken mi? Hikâyeler bile üç katmanlıydı, giriş gelişme sonuç, senaryolarda üç kırılma vardı, ağaçta kök, gövde, yaprak, seçimde sağ, merkez, sol. İnsan doğar, yaşar ve ölür. İyi film serileri üç filmliktir. Odamı ayıramadım katmanlara, bilincim altlı üstlü süperli egolardan ibaretti belki. Oda da bilincinin ürünü her şeyi bağladık derdi yaşasaydı Berkeley. Kırık düşlerin küçük parçaları bülbülü kanatan gülün dikenleri gibi saçılmıştı odaya. Yatağa dönsen acı, masaya yatsan kan, tavana baksan körsün. Flüoresanlar ancak içini karartmaya yarar insanların. Zamanı yer, ömürden alır. Uyku bile eksiktir artık. Geriye altı morarmış gözler, titreyen eller kalır. Ve amaçsızlıkla ereksizleşmiş ömrün sıkışıklığı kapıyla duvar arasında kalan parmağın ihtiva ettiği kemiğinki kadar acıtır. Biraz da iyi şeylerden bahsedelim pamuk, Güneş hala doğuyor yağmura gebe bulutların ardından, maman da var kumun da, hamile kalmadın bu bahar, ev aramayan yavrular, ev aranan sahipleri. Sokak kedileri tok ve temizdir, çamura ve belediyeye rağmen. Hastaneler kalabalık, lokantalar tenha, elmaslar parlak, paralar eskidir kozmosta. Hayallerse kördür, acıdır, kandır.
Mart30
Bomba gibi bir çıkıştan önce pompa gibi bir giriş gereklidir ki arkasından gelenleri emerek ulaştırabilsin sevgili halkım. Saykodelik müziklerin cazibesine kapılık saykodelik bir serüven yaşamak istemiştim. Psikiyatristimin bana vermiş olduğu hapları kokteyl yapıp yüzümün ortasındaki deliğe soktum. Sonuç olarak çıkmış olduğum saykodelik triplerden bir çok anı topladım. Acı tatlı birçok hatıra kazandırdılar bana sağolsunlar. Ayının biri, normal ayı, postum bile postmodern diye girdi söze. Kaplumbağa da ona yavaş ol lan dedi. Tavşan çok gerideydi. Ayı kaydı kaydıraktan, bir şiire başladı karga haykıraraktan. Gül bile aşık oldu karganın sözüne, yazdı çiçeklerinin birine; Güzel şiir çirkin parkta yazılır.
*
Yağmur dinmeden parka inmeyeceğiz!
Sıcak bir şeyler içip yağmuru dinleyeceğiz!
Yağmur dinmeden gitmeyeceğiz!
Işıkları kapatmayacağız!
Televizyonu açmayacağız!
Damlalar durmadan devam etmeyeceğiz!
Dinmiyor yağmur anlasana iki gündür
Dışarı çıksak erimeyeceğiz
Islansak üşütmeyeceğiz
Islanmayacağız
Ayaklarımızı hissizlendirir ayakkabılar
Çamura toprağa hiç girmeyeceğiz
Soluk bir kırmızıdır şimdi o kaydırak
Helvacıdan, macuncudan yoksundur yağmurda park
Çocuksuz sallanıyordur şimdi, zincirleriyle salıncak
Kapat ışıkları, bitti bak şarap
Çekelim kapıyı
Rüzgârla bir oldu, zaman da uzaklaşacak
Parka inmeyeceğiz…
-ama inseydik eğer,
Salıncaklar çocukluğumuzla sallanacaktı
Usulca kararırken ortalık
Isınırken sarı sokak lambaları yavaşça
Yağmurdan kaçan köpekler havlamayacaktı
*
Seçkiler sergide
Seçkinler televizyonda
Seçilmişler mecliste
Seçkin ile ben de parktayız bir gün
Babası sormuş geçen gün Seçkin’e
Bölümünü seçtin mi?
Dershaneni seçtin mi?
Bir küfür savurdu Seçkin
Ne oldu Seçkin bezdin mi?
Sürekli sorular sorular
Ölmek istiyorum abi
Ne iş
Yaşamaktan geçtin mi?
Bak sen de böylesin
Hepiniz aynısınız işte
*
Yağmur yağarken gördüm onu yıllar sonra. Sesi incelmiş, dudaklarını boyamış-koyu kırmızı-şemsiyesi de siyah, karanlıkta tek görünen dudakları… Yıllar önce salıncaklarında sallandığımız parkın ıslak bankında kıçımızı sırılsıklam etmek pahasına da olsa oturmuş şarap içiyorduk ucuzundan, salıncakları çoktan kırmış yaramaz çocuklar. Okuldan konuşuyorum ben, evden konuşuyor o, okulu yok onun. Sevgilileri olmuş en psikopatından. Annesi eve kilitlemiş bazen, abisi bağırmış bazı. Babası karışmazmış, kafası yeterince karışıkmış babasının. Oraya hep yağmur yağarmış. Kapıyı çarptıkça başka bir parka gidermiş her gün, ev kalırken arkasında. Bana bir sır verdi ama ikimizin arasında. Normalmiş gibi davrandım, bakakalırdım aslında. Yeterince derdi vardı onun, normalliği hissetmeliydi belki biraz. Kalbi yangın yeri değilmiş, oraya hep yağmur yağarmış(Gözleri deniz). Sulugözdür bizimki, tutamaz içindekini gözünde, sözleri değil yaşları akar(dudakları kiraz). Ama gerçekleri yüzüne vurmalıydı birileri! Küçükken doktor olmaktı tek dileği… Saatlerce geçen yılları konuşarak günü geçirdik(üzüldüm biraz). Sonra ben kalktım, evden yumurta almaya diye çıkmıştım. Parkın sonuna kadar beni geçirdi. Bir şiircik bıraktım avucuna
*
Dokunsalar ağlayacaksın
Çikolata ne yapsın
Endorfin de bir yere kadar
*
Beyaz bir bulutun üstünde beyaz bir bulutun gidişini seyrediyorum şimdi. Birkaç bulutta birkaç arkadaş daha, ilk rüzgârda savruluyorlar uzaklara. Balkanlarda yağmur mu olsam, Arap çöllerine kum mu yağdırsam. Kuşlar çok uzakta şimdi, kurtlar bana ulumuyor. Parkta bekleyen sevgilim, nokta olmuş görünmüyor. Yakan güneş kızgın, bulutlardakiler gülümsüyor, maskeler çıkmamış, çıkmasın, yağmur yağmasın, Güneş batmasın.
.
Birkan TATAR
www.birkantatar.com
